-- ichi * DBSK & SJ :: Fiction --

ichi's note ==>

ไม่ต้องตกใจ นี่เป็นฟิคที่อิชิแต่งจริงๆ แค่เปลี่ยน Fandom นิดหน่อยเท่านั้นเองคับ m(_ _)m

Title: Shoyuu
Author: ichi
Fandom: Alice Nine
Pairings: Hiroto x Shou
Rating: PG-13

Shoyuu

ความรักเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน แต่ในขณะที่คนหนึ่งตั้งใจแสดงออกอย่างเต็มที่ว่ารัก แต่อีกฝ่ายกลับมองมันไปคนละทาง ถ้าเป็นแบบนั้น... ความรักจะยังเป็นเรื่องของคนสองคนอยู่มั้ย? หรือมันจะกลายเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน ที่มีคนนอกอีกสองคนยื่นมือเข้ามาช่วยเพื่อความสนุกกันล่ะ?

โทระโกรธฮิโรโตะเหรอ

หา... ชายหนุ่มสูงโปร่งเหยียดฟ้าขมวดคิ้วเป็นสันได้รูปของตัวเองทันทีที่เขาได้ยินคำถามที่ไม่รู้ไปเอาความมาจากไหนจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆกันบนโซฟา

โกรธอยู่รึเปล่า โชนักร้องนำประจำวงย้ำคำถามเดิมของตัวเอง ดวงตากลมใสแป๋วยังคงมองจ้องไปยังโทระอย่างเฝ้ารอคำตอบที่ตัวคนถามเองดูท่าจะไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

พูดอะไรของนาย ทำไมชั้นต้องโกรธเจ้าฮิโรโตะมันด้วยล่ะ โทระตอบพร้อมกับหยิบโน๊ตเพลงที่แต่งข้างไว้ออกมาจากแฟ้ม

ถ้าไม่โกรธแล้วทำไมตอน MC ของฮิโรโตะนายถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ ซางะด้วย นาโอะด้วย จริงๆแล้วโกรธอะไรฮิโรโตะกันอยู่ใช่มั้ย โชคว้าโน๊ตจากมือโทระอย่างถือวิสาสะ และเขาก็เริ่มเติมเนื้อเพลงใส่กระดาษแผ่นนั้นทั้งๆที่ตัวโทระเองยังไม่ได้อนุญาตอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย

ตอน MC ที่ว่าน่ะ... คอนที่นาโกย่าเหรอ

อื้อ

ได้รับคำตอบเพียงเท่านั้นโทระก็ต้องถอนหายใจให้กับความไม่รู้อะไรเลยของเพื่อนสนิทของตัวเอง ไม่รู้ไปเอาความคิดว่าทุกคนโกรธฮิโรโตะมาจากไหนกันนะ ทั้งๆที่ความจริงแล้วน่ะ... เรื่องมันไปกันคนละทางกับที่โชมันคิดเลยต่างหาก

นี่นายไม่รู้จริงหรือแกล้งไม่รู้กันน่ะโช โทระแย่งกระดาษที่โชกำลังมั่วเนื้อเพลงใส่ลงไปทั้งๆที่ยังไม่เคยฟังเมโลดี้เพลงนี้เลยกลับคืนมา ปล่อยให้เล่นหน่อยล่ะละเลงซะเละเลยนะเจ้ากระต่ายบ้า -- --;;;

ถ้ารู้แล้วชั้นจะเอามาถามนายมั้ยเล่า ถามอะไรประสาทๆ โชเริ่มหงุดหงิดที่โทระเอาแต่ถามนู่นถามนี่แต่ไม่ยอมตอบคำถามของเขาซักที คุณกระต่ายส่งแววตาวีนๆไปทางโทระพร้อมด้วยแก้มป่องๆที่เป็นสัณญาณบอกโทระว่า ถ้านายไม่ตอบดีๆชั้นจะโมโหจริงจังแล้วนะ

เห็นแบบนั้นโทระก็ยิ้ม หึหึ ไม่รู้อะไรเลยจริงๆนะโชคุง ความรู้สึกของคนรอบกายน่ะ ไม่เคยเข้าใจเลยใช่มั้ยจ๊ะ ชายหนุ่มพูดเสียงหวานพลางลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูในความใสซื่อจนเกือบจะเข้าขั้นซื่อบื้อของโช

โชเอียงคอเข้าหาฝ่ามือใหญ่ของโทระพลางทบทวนคำพูดที่เหมือนจะเป็นคำบอกใบ้จากโทระอีกครั้ง ความรู้สึกของคนรอบกายเหรอ...

อื้อ โทระพยักหน้า ยิ้มใสเพราะคาดว่าคนอย่างโชพูดเท่านี้คงจะเข้าใจ และเขาก็คงจะไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายให้เมื่อยปาก

โทระ...

อะไรโชคุง

โทระชอบชั้นเหรอ

เอ่อ... ดูท่าโชจะไม่ได้หัวดีซักเท่าไหร่แล้วมั้ง... -- --;;;

โทระยิ้มหุบกะทันหัน สบตากับโชที่กำลังมองเขาตาโตด้วยความแปลกใจในความสามารถของเซลล์สมองของโชที่สามารถตีความเรื่องอะไรก็ตาให้มันไปคนละทางกับที่มันควรจะเป็นได้อย่างสิ้นเชิง

ไอ้คนรอบกายที่ชั้นว่าน่ะ... ชั้นไม่ได้หมายถึงตัวชั้นเองเฟ้ยเจ้าบ้าโช~~ << โทระตะโกนในใจขณะกำลังพยายามทำตาโตแข่งกับโช O^O

จริงๆแล้วนายหึงที่ชั้นเอาแต่คุยกับฮิโรโตะใช่มั้ย นายถึงได้ไม่คุยกับฮิโรโตะเลยน่ะ

นี่นายคิดว่าชั้นชอบนายจริงๆเด่ะ... โทระเหล่ตามองโชอย่างระอาในความคิดบ้าบอของเพื่อน

อื้อ~ ถ้านายไม่ชอบชั้นแล้วเราสองคนจะคบกันได้นานขนาดนี้เหรอโทระจัง~ ไม่พูดเปล่า โชเอนตัวลงหนุนตักโทระพร้อมกับดึงมือใหญ่ของอีกฝ่ายมาตีเล่นอย่างเพลิดเพลิน

ฝ่ายโทระเอง พอได้ยินที่โชพูดแล้วเขาก็เหนื่อยที่จะพูดอะไรต่อ ทีแรกก็ทำท่าเหมือนจะจริงจังไอ้เรื่องที่เข้าใจว่าตัวเขาโกรธฮิโรโตะอยู่หรอก แต่ถามไปถามมา โชก็กลับมาไร้สาระเหมือนเดิมอีกแล้ว แล้วแบบนี้ที่ถามเมื่อกี้น่ะ... ถ้าเพราะสนใจฮิโรโตะจริงๆรึเปล่า แต่ถ้าสนใจจริงๆก็น่าจะระวังตัวหน่อยนะโชคุง โดนเจ้าลูกหมานั่นจ้องตาแทบถลนอยู่นี่ก็ไม่ยักจะรู้สึกตัว ถ้าถูกโกรธขึ้นมาก็อย่ามาหาว่าโทระคนหล่อคนนี้ไม่เตือนละกัน -- --;;;

จากที่นั่งของโทระกับโชตรงมุมหนึ่งของห้องอัดเสียง ซูมเอ้าท์ออกมาตามทางที่โทระสังเกตเห็นสายตาอาฆาตจากใครบางคน ที่อีกมุมตรงข้ามกันที่คุณมือกีตาร์กับคุณมือกลองกำลังซาวน์เสียงเครื่องดนตรีกันอยู่นั้น ถ้าไม่ใช่นาโอะที่กำลังนั่งอมยิ้มอยู่ตอนนี้ล่ะก็ เจ้าของลูกตาสีดำที่แทบจะถลนออกมาจากเบ้าคู่นั้นจะต้องเป็นของฮิโรโตะมือกีตาร์ที่ตอนนี้กำลังนึกอยากเหวี่ยงกีตาร์แทนไม้เบสบอลระบายอารมณ์อย่างไม่ต้องสงสัย

ถูกมองขนาดนั้นยังไม่รู้สึกตัวเลยเนอะโชคุงน่ะ

ไม่ใช่ไม่รู้สึกตัว ไม่สนใจต่างหาก

นาโอะยังคงนั่งอมยิ้มมองฮิโรโตะที่เริ่มจะเปลี่ยนจากอาการงอนเป็นโกรธทีละนิดๆอย่างพอใจ ไม่ใช่ว่าเขาชอบให้สมาชิกในวงทะเลาะกันหรอกนะ แต่พอเขาเห็นฮิโรโตะโมโหที่โชไม่สนใจตัวเองทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งมองเค้าและก็หวังจะให้เค้ารู้สึกตัวได้เองว่าตนอยากให้เค้าสนใจ พอเห็นวิธีแสดงออกแบบค่อนข้างจะรั้นหน่อยๆของฮิโรโตะแบบนั้นแล้ว เขาก็อดที่จะคิดว่าฮิโรโตะคนนี้น่าแกล้งขึ้นมาไม่ได้ แถมยิ่งพอคิดได้แบบนั้นแล้วเขาก็ยิ่งไม่อยากช่วยให้โชกับฮิโรโตะเข้าใจกันได้เร็วๆซักเท่าไหร่ ก็ถ้าเข้าใจกันได้แล้ว... เขาก็จะไม่มีอะไรสนุกๆไว้ดูเล่นน่ะสิ ^^

สนใจเค้าขนาดนั้นไม่ไปนั่งเล่นกับโชคุงเค้าเลยล่ะ ชั้นจะไม่หาว่านายเกการซ้อมหรอกนะฮิโรโตะ นาโอะแกล้งพูดลองเชิงฮิโรโตะ ดูซิว่าเปิดทางให้ขนาดนี้แล้วเจ้าหมาน้อยจะทำยังไง

ไม่อ่ะ พูดแล้วฮิโรโตะก็ก้มหน้าลงดูโน๊ตกีตาร์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง พยายามจะโฟกัสกับงานทั้งๆที่ความจริงใจหัวตอนนี้ตัวโน๊ตทุกตัวก็คงจะมีรูปร่างเหมือนตัวคันจิชื่อของโชนั่นแหละ

ไม่ไปจริงอ่ะ นาโอะถามซ้ำอีกครั้งอย่างแปลกใจเล็กน้อยในความเฉยชาของฮิโรโตะ

ไม่อยากไปเป็นก้างใครบางคน

แต่พอเขารู้เหตุผลที่ฮิโรโตะไม่ยอมไปเท่านั้นแหละ รอยยิ้มของนาโอะก็ยิ่งฉีกกว้างขึ้นไปอีก

นี่แหละส่วนที่น่ารักของฮิโรโตะล่ะ รู้สึกยังไงก็จะพูดออกมาอย่างที่คิด แสดงออกตามที่อยากจะทำ จะเสียก็แค่... เจ้าลูกหมาตัวนี้มักจะเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้าง่ายไปหน่อยก็เท่านั้นแหละ

อย่างตอนที่ไปแสดงคอนที่นาโกย่าวันนั้นก็เหมือนกัน โชที่ตั้งใจจะแสดงคอนเสริตให้ราบรื่นก็ทุ่มเทกับงาน MC ของตัวเองมากๆ ถึงช่วงพูดของใครโชก็จะตั้งใจฟังสิ่งที่คนนั้นพูดเป็นพิเศษ ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ควรจทำ แต่ในสายตาของฮิโรโตะ นั่นคือท่าทีที่หมายความว่าโชเมินตัวเอง และเจ้าลูกหมาที่งอนสุดๆก็ลงทุนปีนขึ้นไปนั่งงอนบนฉากที่ไฟสปอตไลท์ส่องไปไม่ถึง จงใจขึ้นไปนั่งงอนในความมืดไม่สนใจจะร่วมคุยกับเรื่องที่คนอื่นพูดกันเลยจนกระทั่งถึงช่วง MC ของตัวเองและโชถามหาว่าฮิโรโตะอยู่ไหนนั่นแหละ เขาถึงกระโดดลงมาด้วยท่าที่ตัวเองคิดว่าเท่บาดใจ (แต่ความจริงมันก็เป็นแค่ท่ากระโดดแบบเสี่ยงเท่กับล้มหน้าแหกนั่นล่ะ -- --;;; )

และพอเขา ซางะกับโทระเห็นฮิโรโตะยิ้มหน้าบานดูมีความสุขซะเต็มประดาแบบนั้น พวกเขาก็ไม่อยากจะพูดอะไรขัดเจ้าลูกหมาตัวนี้ แล้วยิ่งเห็นฮิโรโตะจงใจยกเหตุการณ์ที่มีแค่เขากับโชไปกันแค่สองคนขึ้นมาพูดด้วยแล้ว แค่มองก็รู้ว่าฮิโรโตะกำลังเปล่งออร่าหวงโช พวกเขาทั้งสามคนก็เลยยิ่งปล่อยเลยตามเลย และก็ปล่อยให้ฮิโรโตะคุยกับโชไปสองคน

ทีแรกพวกเขาคิดกันว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วโชอาจจะรู้สึกตัวได้ซักทีว่าฮิโรโตน่ะมองโชเป็นคนพิเศษแค่ไหน แต่เรื่องมันกลับไปจบด้วยการที่โชเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาสามคนโกระอะไรฮิโรโตะอยู่ และก็ตั้งหน้าตั้งตาคาดคั้นหาความจริงมาจนถึงทุกวันนี้

ความจริงแล้ว นิสัยอย่างฮิโรโตะ มองผ่านๆปราดเดียวก็รู้ว่าในใจนั้นมีใครและสายตานั้นเฝ้ามองใครอยู่ แต่เมื่อคนๆนั้นของฮิโรโตะคือโช ชายหนุ่มที่ไม่เคยคิดอะไรลึกซึ้งและมักจะมองโลกแบบไร้เดียงสาแบบโช ความรู้สึกที่ฮิโรโตะมอบให้ก็เหมือนกับลูกสุนัขที่ติดเจ้าของ ที่ชอบตามมาอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็เพียงเพื่ออยากจะให้เจ้านายลูบหัว

คนนึงทุ่มเทความใส่ใจให้เต็มที่แต่คนรับกลับมองเขาเป็นลูกหมา... มันน่าสงสารซะน่ารักจนไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเลย... ว่ามั้ยล่ะครับ?

นายคิดว่าโชชอบโทระเหรอ นาโอะยังคงยิ้มอย่างมีความสุข ทั้งๆที่คนตรงหน้าเขาตอนนี้ปากบู้คิ้วขมวดจนแทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้ว

จะตอกย้ำกันทำไมน่ะนาโอะ

แน่ะ... ถามเล่นๆแค่นี้เจ้าลูกหมาก็แยกเขี้ยวใส่กันซะแล้ว ดูท่าจะเข้าใจผิดเรื่องโชกับโทระซะเต็มประดาเลยนะฮิโรปง~ ^^

ถ้านายคิดว่าโชชอบโทระแล้วนายไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าโชก็ชอบซางะได้เหมือนกันน่ะ บนเวทีสองคนนั้นนัวเนียกันบ่อยจะตายไปนะ

ซางะน่ะยกเว้น

ทำไมล่ะ

เพราะชั้นเซ็กซี่ไง

สายตาสองคู่มองไปยังผู้ร่วมสนทนาใหม่ที่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง แถมยังแย่งตอบคำถามด้วยคำตอบที่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลยอีกต่างหาก

ทำไมมาเงียบๆเล่า แอบฟังที่คนอื่นเค้าพูดกับรึไงน่ะซางะ~ ฮิโรโตะชี้หน้าด่าซางะด้วยความตกใจ แถมยังลืมตัวพูดเสียงดังซะจนโชกับโทระที่นอนเล่นกันอยู่หันมาสนใจ

คุยเรื่องอะไรกันอยู่น่ะพวกนาย มีความลับกับนักร้องนำน่ะไม่ดีนะรู้มั้ย โชเดินร่ามาหาฮิโรโตะพร้อมกับยกเหตุผลสุดไร้สาระขึ้นมาอ้างเพื่อที่จะขอฟังเรื่องอะไรก็ตามที่พวกเขากำลังพูดกันอยู่

ม... ไม่ได้คุยอะไรซักหน่อย เนอะนาโอะเนอะ ฮิโรโตะหันไปขอความช่วยเหลือจากนาโอะ ผู้ซึ่งพูดต่อซะอย่างกับเตี๊ยมกันมาว่า

ใช่ แค่คุยเรื่องของนายนิดหน่อยเองโช

ห๊ะ~ ฮิโรโตะร้องเสียงดัง จ้องหน้านาโอะที่เพียงแค่ยิ้มเรียบกลับให้เจ้าลูกหมาขี้ตื่น

เอ๋ คุยเรื่องชั้นด้วยเหรอ งี้ชั้นก็ต้องฟังได้ดิ แล้วทำไมฮิโรโตะต้องตกใจขนาดนั้นด้วย หรือว่านินทาชั้นกันอยู่งั้นเหรอ โชเดินมายืนข้างๆฮิโรโตะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ และเขาก็ใช้หัวของฮิโรโตะเป็นที่เท้าแขนเพราะระดับความสูงมันพอดี๊พอดี~

ก็แค่กำลังคุยกันอยู่ว่าเพลงนี้น่ะ ถ้าเมโลดี้มันสูงแบบนี้แล้วตอนนายร้องมันจะลำบากมั้ย เท่านั้นเอง นาโอะโมเมอย่างลื่นไหลซะจนฮิโรโตะแอบโกรธตัวเองที่ดันไปตกใจซะเวอร์จนเกือขจะถูกโชจับสังเกตได้ซะเอง

ใช่เพลงเดียวกับที่โทระดูอยู่เมื่อกี้รึเปล่าน่ะ โชถามพลางกวักมือเรียกให้โทระหยิบโน๊ตเพลงแผ่นเมื่อกี้มาให้ พอโทระเดินมาถึงนาโอะก็หยิบมันไปดูและก็พยักหน้าตอบโช

อื้อ เพลงนี้แหละ แต่ท่อนของฮิโรโตะกับโทระยังไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ งั้นเดี๋ยวโชมานั่งเขียนเนื้อต่อกับชั้นและก็ให้โทระกับฮิโรโตะทำงานกันไปสองคนละกันนะ ได้ทีนาโอะก็ถือโอกาสพูดจาแบบหัวหน้าวงที่นานๆจะได้ทำซักทีซะหน่อย

รับทราบ~ เอ้าฮิโรโตะลุกๆๆ ไปหาโทระนู่นไป ชิ้วๆ โชตะเบ๊ะรับคำท่านหัวหน้าวงพร้อมกับผลักให้ฮิโรโตะลุกขึ้นจากที่นั่งและตัวเองก็ย้ายก้นลงไปนั่นแทน

ฮิโรโตะลุกขึ้นตามแรงผลักของโช แต่ด้วยควมที่ยังงงว่าอยู่ๆนาโอะจะไล่เขาไปหาโทระทำไมเขาก็เลยยังยืนเฉยๆอยู่ตรงหน้าของโช

อ้าว แล้วนั่นเป็นอะไร ขี้เกียจซ้อมเหรอฮิโรโตะ โชถามพลางจับมือของฮิโรโตะขึ้นมา กระตุกเบาๆพอให้ลูกหมาของเขาเขยิบเข้ามาใกล้เขาอีกนิด

ฮิโรโตะมองมือของตัวเอง พยักหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงใบหน้ามึนๆเหมือนเดิมเอาไว้อยู่

ไม่ต้องห่วงน่า โทระไม่ได้โกรธอะไรนายหรอก ไปนั่งทำงานด้วยกันได้แต่ห้ามไปกัดเค้านะรู้มั้ย

ล... แล้วทำไมชั้นต้องไปกัดโทระด้วยเล่า...

ก็ชั้นไม่รู้ว่าลูกหมาของชั้นมันเชื่องแค่ไหนนี่นา เอ้า ขอมือ~

ฮิโรโตะมองมือซ้ายที่โชแบขึ้นมาก่อนจะยกมือขวาของตัวเองวางลงบนมือของโช และก็ตอบรับคำของโชด้วยรอยยิ้มใส โฮ่ง~

น่ารักจริงๆเลยน้าหมาน้อยของโช~ โชลูบหัวฮิโรโตะเบาๆ และเขาก็ผละมือออกจากฮิโรโตะ เอ้า ทีนี้ก็ไปทำงานได้แล้ว

ฮิโรโตะพยักหน้าให้โช และเจ้าลูกหมาก็จากเจ้าของไปหาโทระอย่างว่าง่าย

เชื่อฟังนายดีจังเลยนะฮิโรโตะน่ะ นาโอะถามหลังจากที่ฮิโรโตะเดินไปแล้ว

ก็เป็นลูกหมาของชั้นนี่ โชตอบอย่างไม่คิดอะไร

นายเคยสงสัยมั่งมั้ยว่าทำไมฮิโรโตะถึงได้ตามใจนายนัก

เพราะว่าชั้นเท่จนน่าตามล่ะมั้ง

ได้ยินคำตอบของโชแล้วนาโอะก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆซะจริงๆ นี่ไม่ใช่แค่ถูกมองเป็นลูกหมาของเค้านะ เป้าหมายที่ว่าจะงาบเค้ายังจะกลายเป็นจะถูกเค้างาบอีก น่าสงสารจริงจริ๊งฮิโรโตะ

ระวังซักวันจะถูกลูกหมาของนายมันแว้งกัดเอานะโช

หือ... หมายความว่าไงน่ะนาโอะ

ก็พูดลอยๆไปงั้นแหละ ทำงานกันเถอะทำงาน~

เมื่อถูกนาโอะเฉไฉด้วยเรื่องงาน โชก็เพียงแค่เอียงคอด้วยความสงสัยอีกเล็กน้อยก่อนจะเริ่มลงมือร่างเนื้อเพลงอย่างจริงจังมากกว่าที่เขียนใส่โน๊ตของโทระเมื่อครู่นี้

วกกลับมาที่อีกมุมหนึ่งของห้อง เมื่อฮิโรโตะเดินมาถึงโซฟาเขาก็เห็นโทระกับซางะกำลังนั่งไขว่ห้างมองหน้าเขาด้วยแววตากวนพอกัน มาถึงก็เจอเรื่องน่าหงุดหงิดใจเลยวุ้ย... >.<

มองอะไร ซ้อมดิซ้อม ฮิโรโตะทำท่าจะไปนั่งตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ แต่เขากลับถูกโทระลากตัวเข้าไปนั่งระหว่างเขากับซางะซะก่อน

นี่พวกนายจะ...

ให้ชั้นกับซางะช่วยมั้ยฮิโรโตะ

ห๊ะ... ฮิโรโตะมองหน้าโทระกับซางะสลับกันไปมา งงเป็นไก่ตาแตกในระหว่างที่รอยยิ้มของสองคนที่นั่งขนาบข้างของเขาเริ่มฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา

ถ้าปล่อยให้นายจัดการคนเดียวไม่รู้เมื่อไหร่เจ้าโชมันจะรู้ว่านายชอบ ซางะเริ่มพูดขึ้น

และถ้าโชคร้ายหน่อยโชมันอาจจะเข้าใจว่านายอยากให้โชรุก ไม่ใช่นายอยากจะรุกโช โดยที่โทระก็ต่อประโยคให้อย่างรู้ใจ

พ... พูดอะไรของพวกน... ก่อนที่ฮิโรโตะจะได้โวยจนจบ เขาก็ถูกทั้งมือจากซาะงะและโทระปิดปากซะมิด ฮิโรโตะเพิ่งจะรู้สึกต่ำต้อยที่ตัวเองเกิดมาตัวเตี้ยเล็กม่อต้อก็วันนี้แหละ -- --;;;

ถึงนายไม่บอกพวกชั้นก็ดูออกน่าว่านายคิดยังไงกับเจ้าโชมัน ซางะเริ่มพูดต่อ

แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่โชมันไม่เข้าใจอะไรเลย และถ้านายยังจะยึกยักไม่ทำอะไรอีกล่ะก็ ถ้าโชมันเกิดชอบชั้นขึ้นมา ชั้นไม่รับประกันนะว่าชั้นจะไม่ชอบหมอนั่นกลับ ส่วนโทระก็ต่อประโยคได้อย่างรู้ใจอีกเช่นเคย คราวนี้เขายังขู่เจ้าลูกหมาแถมเข้าไปด้วยทำเอาฮิโรโตะถึงกับจ้องหน้าโทระเขม็ง แล้วก็งับมือของโทระทันทีด้วยความฉุน

โอ๊ย... นายเป็นหมาจริงๆไปแล้วรึไงวะ งับมาได้ โทระชักมือของตัวเองมาดูรอยแดง ในขณะที่ซางะเองก็รีบชักมือของตัวเองกลับก่อนจะโดนเจ้าหมาดุตัวนี้แว้งกัดเข้าอีกคน

นายลองชอบโชดิ ชั้นไม่เอานายไว้แน่ ฮิโรโตะพูดเสียงเข้ม ทั้งๆที่ตัวเองก็เล็กกว่าโทระหลายสิบเซ็น ถ้าจะเทียบให้เห็นภาพก็คงเหมือนหมาชิวาว่าเห่าเสือล่ะมั้ง -- --;;;

ครับๆ โทระกลัวแล้วครับ โทระพูดปนขำ พอเป็นเรื่องของโชทีไรเจ้าฮิโรโตะก็ฮาร์ดคอร์ขึ้นมาได้ทุกทีสิน่า

แต่ถ้านายยังไม่คิดจะทำอะไร ชั้นว่าซักวันโชมันต้องชอบโทระแน่เลยนะฮิโรโตะ คำพูดของซางะเรียกให้ฮิโรโตะหันมาแยกเขี้ยวใส่คุณชายสุดเซ็กซี่ no.1 แห่ง Alice Nine แทนโทระได้เร็วซะยิ่งกว่าเวลาโยนลูกบอลให้ลูกหมาวิ่งไปคาบซะอีก

แล้วนายพวกนายช่วยแล้วอะไรมันจะดีขึ้นมารึไงเล่า

แน่นอน~ โทระและซางะประสานเสียงกันตอบอย่างพร้อมใจ

ทำไมถึงมั่นใจกันขนาดนั้น ฮิโรโตะขมวดคิ้วมองใบหน้ามั่นใจของทั้งสองคนสลับกันไปมา

ก็เพราะนายมันไม่เอาไหนไง โทระกับซางะร่วมใจกันชี้หน้าฮิโรโตะอีกครั้งก่อนที่ทั้งคู่จะเลื่อนนิ้วไปจิ้มฮิโรโตะจนคนตัวเล็กหน้าหงาย เสร็จแล้วต่างคนต่างก็ต้องวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทางเพราะเจ้าลูกหมาตัวนั้นน่ะ... โมโหจนแปลงร่างเป็นหมาบ้าไปแล้วน่ะสิ -- --;;

ทั้งๆที่บอกแล้วว่าอย่าไปกัดใครเค้าเชียวน้า โชพึมพัมขึ้นมาพลางมองดูฮิโรโตะวิ่งไล่โทระกับซางะ

ชั้นก็บอกแล้วว่าให้ระวังลูกหมามันแว้งกัด นาโอะพูดขึ้นมาเบาๆพลางมองไปที่ทั้งสามคนที่เหมือนจะวิ่งเล่นกันอยู่เช่นกัน

โชหันมองมองหน้านาโอะงง แต่นาโอะก็เพียงแค่ยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินไปนั่งที่ด้านหลังชุดกลองและก็เริ่มซ้อมซะอย่างกับว่าเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้พูดอะไรที่ทำให้ใครบางคนคาใจเลย

ลูกหมาแว้งกัดเหรอ... โชพูดกับตัวเองขณะที่ยังคงมองดูฮิโรโตะวิ่งไล่คนอื่นๆต่อไป ถ้าไม่ไปทำให้โกรธฮิโรโตะก็ไม่กัดหรอกน่า ฮิโรโตะน่ะน่ารักจะตายไป~ และคุณนักร้องนำก็หันไปสนใจเนื้อเพลงที่ตัวเองเขียนค้างไว้ต่อ

วันต่อมา หลังจากที่การซ้อมของวันนั้นจบลง โทระและซางะก็เสนอไอเดียว่าวันนี้สมาชิก Alice Nine ทุกคนจะไปก๊งกันที่บ้านโชขึ้นมา โดยที่นาโอะหัวหน้าเองก็ไม่ได้ขัดอะไร ตัวโชเจ้าของบ้านก็ดูจะเห็นด้วยกับไอเดียนี้อยู่ไม่น้อย จะมีก็แค่ฮิโรโตะที่ตะหงิดๆใจอยู่ว่าไอเดียนี้มันต้องเกี่ยวกับเรื่องที่โทระกับซางะตั้งใจจะช่วยเขาเรื่องโชแน่ๆ จะช่วยน่ะมันก็โอเคอยู่หรอกนะ แต่นี่เล่นช่วยแบบไม่คิดจะเตี๊ยมแผนอะไรกับเจ้าตัวแบบเขาเลยแบบนี้น่ะ... มันไม่มัดมือชกกันไปหน่อยเหรอ~~

เป็นไรไปเจ้าลูกหมา ถุงของนายมันหนักเหรอ โทระถามขณะที่เขากับฮิโรโตะกำลังเดินกลับไปที่อพาร์ทเม้นของโชหลังจากที่เป่ายิ้งฉุบแพ้และโดนลงโทษให้กลายเป็นคนออกมาซื้อเบียร์

ถุงนายกับถุงชั้นมันก็มีเบียร์เท่ากัน อย่ามาทำเหมือนชั้นเป็นเด็กน่ะ ฮิโรโตะหันไปจิ๊ปากใส่โทระอย่างรมณ์บ่จอย

เป็นบ้าอะไรของนายขึ้นมาอีกล่ะ พวกชั้นอุตสาห์ตั้งใจมาก๊งเพื่อช่วยนายโดยเฉพาะเลยนะ ยิ้มรับน้ำใจจากเพื่อนหน่อยไม่ได้เรอะ โทระถามพร้อมกับเท้าแขนข้างที่ถือถุงเบียร์อยู่ลงบนไหล่ของฮิโรโตะ ทำเอาเจ้าตัวเล็กปากเก่งถึงกับบ่นว่าหนักไม่ออก พูดออกไปก็เสียหน้าแย่ดิ... เชอะ

ก็ถ้าจะช่วย พวกนายก็น่าจะบอกชั้นมั่งว่ามีแผนอะไรกัน ไม่ใช่อยู่ๆก็โพล่งขึ้นมาว่าจะไปบ้านโชแบบนี้นี่ ฮิโรโตะบ่นอุบอิบขณะพยายามก้าวเท้ายาวๆตามโทระที่เดินด้วยสปีดสุดแสนจะธรรมดา

บอกนายไม่ได้หรอก เดี๋ยวนายจะประหม่าซะเปล่าๆ

แล้วไปอย่างไม่รู้อะไรเลยนี่ไม่น่าประหม่ากว่ารึไงกันครับ

ไม่หรอก ไม่ให้นายรู้อะไรเลยนั่นแหละ สมจริงดีแล้ว พูดเสร็จโทระก็วิ่งนำฮิโรโตะไปกดลิฟท์ และสุดท้ายมันก็ต้องลำบากฮิโรโตะอยู่ดีที่ต้องสาวเท้าวิ่งตามเจ้าคนตัวโย่งที่ยืนกวักมือเรียกเขาจากในลิฟท์

โธ่เว้ย... เริ่มต้นมาก็หงุดหงิดแล้ว แบบนี้อะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิดล่ะเฟ้ย... ไหนๆโทระก็ออกปากว่าจะช่วย อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าโทระไม่ได้ชอบโช และถึงโชจะชอบโทระมันก็คงจะเป็นแค่ความรักข้างเดียว เดี๋ยวเขาก็เลียแผลใจทำคะแนนให้โชชอบเขามากกว่าลูกหมาของโชได้ เพราะงั้นตอนนี้เขาควรจะเลิกเครียดเรื่องอื่นๆและก็คิดถึงแค่เรื่องของโช...

ไง เหนื่อยมั้ยฮิโรโตะ

ฮิโรโตะสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาได้ยินเสียงทักของโช เดินไปเดินมาเขามาถึงห้องโชตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วโทระล่ะ...

โทระเดินเอาเบียร์ไปแช่ในตู้เย็นแล้ว ส่วนของนายก็เอามากินเลยละกันนะ ดูจากระยะห่างจากพื้นเบียร์ที่นายถือมาคงจะเย็นกว่าของโทระแน่ๆเลยล่ะ

ฮิโรโตะเดินตามโชเข้าไปในบ้านอย่างไม่เข้าใจในหลักการคิดของโชซักเท่าไหร่ ระยะห่างจากพื้นมันเกี่ยวยังไงกับความเย็นของเบียร์? หรือเพราะอยู่ใกล้พื้นกว่าความเย็นก็เลยจะทิ้งตัวลงสู่พื้นดินและจะสะท้อนกลับมาสู่กระป๋องเบียร์ได้เร็วขึ้น... เหรอ? โอ๊ยยยย ไม่รู้เว้ย ไม่เก่งภูมิศาสตร์ วิทย์ที่เคยเรียนก็คืนอาจารย์ไปหมดแล้ว ช่างมันๆๆ เลิกสนใจเรื่องพวกนั้นแล้วก็หันมา...

เอ้า หน้าฮาวาเอี้ยนที่นายชอบ

ฮิโรโตะมองพิซซ่าชิ้นใหญ่ที่โชยื่นมาให้ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ ในขณะที่ตอนนั้นสมาชิกคนอื่นๆก็เริ่มจ้วงพิซซ่ากันไปแล้วคนละชิ้นสองชิ้น แถมยังกระดกเบียร์กันแบบไม่สนใจว่ามันจะเย็นหรือไม่เย็นเลยอีกต่างหาก

เลิกสนใจดีกว่าเนอะ ฮิโรโตะพูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะอ้ำพิซซ่าที่โชยื่นให้เข้าปากไป

หือ... นายว่าอะไรนะฮิโรโตะ

ฮิโรโตะส่ายหัวและก็ยิ้มให้โช เรื่องอื่นๆน่ะปล่อยมันไป และสนใจแต่เรื่องของโชดีกว่า... เนอะ~

แต่คิดแบบนั้นน่ะมั่นใจแล้วนะฮิโรโตะ เชื่อใจโทระกับซางะจริงๆน่ะนะ ถ้านาโอะเป็นคนออกปากว่าจะช่วยก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นโทระกับซางะเลยนะ... จะเชื่อใจสองคนนั้นน่ะ... มั่นใจแล้วจริงๆน่ะนะ??

ขณะนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเกือบเที่ยงคืน และฮิโรโตะก็กำลังตาจะปิดไม่ปิดแหล่ ทั้งๆที่ปกติก็ไม่ใช่คนนอนเร็ว แต่ทำไมวันนี้มันถึงง่วงซะขนาดนี้กันนะ...

ฮิโรโตะดื่มอีกสิ อ้ะๆๆ ซางะยื่นกระป๋องเบียร์ไปทางฮิโรโตะ

ทันใดนั้นฮิโรโตะก็ได้รับคำตอบในสิ่งที่เขากำลังคาใจ เขายื่นมือไปรับกระป๋องเบียร์มาดื่มทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากจะดื่มแล้ว เดิมทีตัวเขาเองก็ไม่ได้ชอบดื่มมากขนาดนั้น สงสัยนี่คงจะเป็นอาการที่คนแถวบ้านเรียกว่าเมาล่ะมั้งเนี่ย

ให้ฮิโรโตะดื่มมากไปแล้วรึเปล่าน่ะ เมาขนาดนี้จะกลับบ้านยังไงไหวเนี่ย โชท้วงพร้อมกับแย่งขวดเบียร์จากมือของฮิโรโตะวางลงกับโต๊ะ

กลับไม่ไหวก็ให้ค้างที่นี่เลยสิ บ้านนายออกจะกว้าง นอนค้างซักคนสองคนไม่เป็นไรหรอก นาโอะที่ไม่ได้รับรู้แผนของโทระและซางะเลย เสนอไอเดียขึ้นมาและมันก็เข้ากับพลอตที่ทั้งสองคนนั้นวางไว้อย่างพอดิบพอดี

ไม่ได้หรอก ซางะท้วงขึ้นด้วยเสียงจริงจังที่ทำเอานาโอะถึงกับงงเพราะเขานึกว่าซางะเองก็น่าจะเข้าใจความรู้สึกของฮิโรโตะเหมือนกับที่เขาเข้าใจ แล้วแบบนั้นจะท้วงขึ้นมาทำไมกันนะ

นั่นสิ ชั้นเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนะถ้าฮิโรโตะจะค้างน่ะ โชพูดพลางเหลือบมองฮิโรโตะที่นั่งเหมือนคนสัปปะหงกอยู่ข้างๆเขา ความจริง... ถ้าฮิโรโตะค้าง... ก็คงจะดีนะ...

ก็... ซางะเว้นคำพูดไว้และก็เบนสายตาไปมองโทระ

โทระทำหน้าเครียดขึ้นมากะทันหัน มองแกมตำหนิไปยังซางะก่อนจะพูดขึ้น ซางะชั้นบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องมาสนใจชั้น

ก็... ซางะทำสีหน้าปั้นยาก และนั่นก็ทำให้ทั้งโชและก็นาโอะต่างก็งงไม่แพ้กัน แต่ฮิโรโตะที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรดีนัก โทระ... เป็นอะไรไปน้า...

ทำไมถึงต้องไม่สนใจโทระด้วยล่ะ โทระเป็นอะไร ไม่สบายเหมือนกันเหรอ โชถามไปอย่างซื่อๆ และเขาก็ถูกโทระกระชากข้อมือให้เลื่อนไปนั่งใกล้โทระมากขึ้น

อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาน่ะโช น้ำเสียงของโทระทุ้มเข้ม พูดด้วยสีหน้าจริงจังที่ทำเอาโชถึงกับสะดุ้ง

อ... อะไร ทำไมต้องพูดเหมือนดุกันด้วยเล่า โชก้มหน้าเล็กน้อยเพราะโทระที่อยู่ตรงหน้า... อยู่ๆก็แปลกไปจนน่ากลัว

ถ้าชั้นบอกว่าเพราะชั้นชอบนาย ชั้นถึงไม่อยากให้เจ้าฮิโรโตะมันค้างกับนายสองคน นายจะยังสงสัยอะไรอีกมั้ย

หา...

โชกับนาโอะร้องขึ้นมาพร้อมกันในขณะที่ซางะนั้นนั่งหน้านิ่ง เขาเหลือบสายตาไปทางฮิโรโตะเพื่อจะดูปฎิกริยาว่าเจ้าตัวเล็กรู้สึกรู้สาอะไรมั่งมั้ย และสายตาเฉียบคมของซางะก็สังเกตเห็นว่าฮิโรโตะนั้นกำลังพยายามเต็มที่ที่จะทำความเข้าใจกับสิ่งที่ได้ยินอย่างยากลำบาก นี่ดูท่าเขาจะมอมเหล้าเจ้าลูกหมามากไปหน่อยมั้งเนี่ย ถึงได้เข้าใจอะไรยากแบบนี้ งั้นช่วยให้ขยายความให้หน่อยละกัน

โทระ... ซางะเรียกชื่อร่างสูงเบาๆพร้อมกับส่งโค้ดลับที่เขาเตี๊ยมกับโทระให้อีกฝ่ายดู

เห็นดังนั้นโทระก็หันกลับมามองหน้าโช สบตากับเพื่อนสนิทที่ยังมองเขาด้วยใบหน้าเหวอๆก่อนจะพูดเบาๆว่า โทษนะโช ขอจูบทีนึง

หา...

ไม่ทันที่จะได้ท้วงอะไรมากกว่านั้น ริมฝีปากของดชก็ถูกประกบด้วยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัวของโทระ ท่ามกลางสายตาสุดตะลึงของนาโอะ และสายตาของซางะที่มองอย่างขอโทษขอโพยไปยังแผ่นหลังของฮิโรโตะที่ลุกพรวดขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ

เฮ้ยยยยยยยยยย ฮิโรโตะร้องลั่นขณะพยายามคงสมดุลย์ของร่างกายทั้งที่ๆตัวเองก็มึนหัวเต็มทน แต่ถึงจะเมา จะปวดหัวแค่ไหน สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าก็คือภาพโทระจูบโช ไหนว่าจะช่วยชั้นไง แล้วทำไมอยู่ๆนายมาจูบโชยังงี้วะโทระ~~

อย่ามาจูบโชของชั้นนะ~~~ ฮิโรโตะพุ่งตัวเข้าไปแยกโทระออกจากโชทันที ด้วยแรงของคนที่แทบจะไม่ได้สติของฮิโรโตะ ถ้าโทระกำลังตั้งใจจูบโชจริงๆล่ะก็ แรงแค่นั้นไม่มีทางผลักโทระออกไปได้ แต่เพราะว่านี่เป็นแผนที่โทระวางเอาไว้อยู่แล้ว เพียงแค่ฮิโรโตะท้วงขึ้นมา เขาก็ยอมจะผละออกแต่โดยดีแล้วล่ะ

โชของนายอะไรกัน นายเมาแล้วฮิโรโตะ แต่เพราะนี่ยังอยู่ในแผน เพราะงั้นชั้นก็ขอแกล้งนายอีกหน่อยละกันนะฮิโรโตะ โทระคิดพลางแตะมือลงบ่นไหล่ของฮิโรโตะ และเขาก็ถูกเจ้าตัวเล็กสะบัดไหล่หนีอย่างไร้เยื่อใย

ไม่ตั้งมาจับชั้น ไม่ต้องมาจับโชของชั้นด้วย ฮิโรโตะหลับหูหลับตาตะโกนพร้อมกับโอบคอโชแน่น

แต่โทระเค้า... ซางะที่เริ่มทำตามแผนอีกคนแกล้งทำทีเป็นเพื่อนของโทระที่แสนดี พยายามจะพูดช่วยเหลือโทระที่เหมือนจะพึ่งถูกแย่งคนรักไปต่อหน้าต่อตา ทั้งๆที่ความจริงแล้วมันไม่ได้มีอะไรอยู่ในกอไผ่เลยแม้แต่น้อย

โทระจะอะไรก็ช่าง โชน่ะของชั้น ฮิโรโตะยังคงโวยวายอย่างไม่ได้สติต่อไป

ถึงตอนนี้ นาโอะที่เริ่มจะจับใจความอะไรขึ้นมาได้ก็ลุกขึ้นไปนั่งข้างๆฮิโรโตะ แต่เพียงแต่เขาเอื้อมมือจะไปแตะตัวฮิโรโตะเท่านั้นแหละ...

-- หงับ --

โอ๊ย... นาโอะสะดุ้งเฮือกที่อยู่ๆก็ถูกฮิโรโตะงับเข้าให้ แต่โทระกับซางะที่เห็นแบบนั้นกลับนึกสนุก ก้มลงนั่งข้างๆฮิโรโตะที่ยังโอบโชไว้คนเดียวและก็ลองแกล้งจิ้มตัวฮิโรโตะดู

แง่ง~~~ โฮ่งๆๆ และสิ่งที่ได้กลับมาก็คือฮิโรโตะโหมดแปลงร่างเป็นหมาบ้าเต็มตัว แถมยังเป็นหมาบ้าที่หวงเจ้าของน่าดูเลยด้วยนะ กัดไม่เลือกเลยเนี่ย

หึหื แผนนี้ได้ผลจริงๆด้วยล่ะซางะ โทระหันไปพูดกับซางะเบาๆโดยไม่ได้แคร์สายตาฉงนจากโชที่กำลังอึ้งกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวและก็หลายสิ่งที่พึ่งจะได้ยินไปและก็กำลังตีกันมั่วอยู่ในหัวจนพูดอะไรไม่ออกเลย

ชั้นบอกแล้วว่าเรื่องนี้น่ะ... มั่นใจซางะคนนี้ได้เลย ตัวซางะเองก็พูดอย่างไม่ได้สนใจสายตาของนาโอะที่กำลังจ้องมองเขาพลางกอดอกรอคำอธิบายของทุกเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้

หึหึ มาถึงขั้นนี้แล้ว ปล่อยให้สองคนนี้อยู่กันตามลำพังดีกว่าเนอะ เฮ้ยนาโอะ กลับกัน... โทระที่ลุกขึ้นทำท่าจะเตรียมตัวกลับบ้าน อยู่ๆก็ต้องชะงักเมื่อเขาเจอสายตาของนาโอะจิกเข้าให้

น่าๆนาโอะจัง อย่าเพิ่งโมโหเลย เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟังระหว่างกลับนะ ซางะหันไปยิ้มหวานให้นาโอะ และเขากับโทระก็ช่วยกันลากนาโอะออกจากห้องของโช และก็ถือโอกาสกลับกันโดยปล่อยให้คนสองคนที่เหมือนจะยังไม่เข้าใจอะไรกันดี ให้อยู่กันตามลำพังในห้องเงียบๆต่อไป

โชพยายามจะดันตัวฮิโรโตะที่ยังกอดเขาแน่นอยู่ตอนนี้ออกมาพอให้เขาสองคนได้มองหน้ากัน ตอนนี้ฮิโรโตะจะทำหน้าแบบไหนอยู๋กันนะ...

โชน่ะของชั้น

เสียงพูดอย่างหนักแน่นนั้นน่ะ... ฮิโรโตะพูดมันด้วยความรู้สึกไหนกันนะ พูดขึ้นเพราะความเมา พูดด้วยอารมณ์หวงเจ้าของ หรือพูดเพราะ...

โชน่ะ... เป็นของชั้นนะ... ฮิโรโตะพูดเบาๆพลางเลื่อนตัวออกมาตามแรงของโช ดวงตาสีดำขลับจ้องมองดวงตากลมโตตรงหน้าแบบไม่กระพริบตา ถึงจะเมาแถมยังปวดหัวจากการโวยวายอย่างไม่ค่อยมีสติเมื่อครู่ แต่ภาพตรงหน้าของเขาคนนี้... ก็ปรากฎอยู่ชัดแจนแล้วว่าเป็นใบหน้าของโช... คนที่เขารักจนหมดใจ

ชั้นก็... เป็นเจ้าของนายไงฮิโรโตะ โชที่ยังตามอารมณ์ของฮิโรโตะไม่ค่อยทัน ทำได้เพียงแค่ยิ้มตอบในสิ่งที่ฮิโรโตะพูดออกมาด้วยความที่ยังไม่มั่นใจว่าตอนนี้... สิ่งที่ฮิโรโตะพูดตอนนี้มันเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล หรือเป็นความรู้สึกจริงๆที่ฮิโรโตะตั้งใจจะสื่อออกมากันแน่

ชั้นไม่ใช่ลูกหมาของนาย... โช... ฮิโรโตะพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำกว่าเสียงพูดปกติของเขาและนั่นก็ทำให้โชที่นั่งฟังอยู่รู้ได้ทันทีว่าถึงฮิโรโตะจะเมาอยู่ แต่สิ่งที่ฮิโรโตะกำลังพูดอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล... ฮิโรโตะกำลังจริงจังในสิ่งที่เขาพูดอยู่จริงๆ

ถ้าไม่ใช่... แล้วนายจะให้ชั้นเป็นอะไรของนายล่ะ... โชถามออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่าตัวเองนั้นกำลังใจสั่นกับฮิโรโตะที่อยู่ๆก็ทั้งจริงจังและก็เท่ขึ้นมาอย่างผิดหูผิดตา เสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวอยู่ตอนนี้น่ะ... มันเป็นเพราะอะไรกันนะ...

ฮิโรโตะสบตากับโชเนิ่นนานก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปหาโช... และเขาก็จูบทับริมฝีปากที่โทระมอบจูบให้โชเมื่อครู่...

ริมฝีปากของนาย... ชั้นจูบได้คนเดียว เสียงแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างใบหูของโชหลังจากที่จูบอ่อนนุ่มนั้นถูกถอนออกไปด้วยเวลาเพียงไม่นาน

พูดจาเอาแต่ใจจังนะนายน่ะ โชที่ยังคงถูกฮิโรโตะโอบคอเอาไว้พร้อมกับจ้องหน้ากันอย่างไม่วางตา ทำได้แค่เพียงเสตาหนีไปทางอื่น ก่อนจะหันกลับมามองตรงหน้า และก็เสตาหนีไปใหม่เพราะฮิโรโตะก็ยังคงจ้องหน้าเขาอยู่เหมือนเดิม

นายเข้าใจชั้นรึยัง...

ข... เข้าใจอะไรเล่า...

ก็เข้าใจว่า... ก่อนที่ฮิโรโตะจะได้พูดอะไรต่อ เขาก็รู้สึกเหมือนว่าภาพตรงหน้าของเขานั้นเลือนลางเหลือเกิน... ดวงตากลมใสของโชกำลังค่อยๆลางหายไป เสียงคำพูดที่เขาตั้งใจจะสารภาพก็ค่อยๆจางหายไปกับภาพตรงหน้า... ที่ค่อยๆดับมืดลง...

ฮิโรโตะ... ฮิโรโตะ..? โชสะกิดตัวฮิโรโตะที่อยู่ๆก็ฟุบทับตัวเขาเบาๆ เมื่อเขาตะแคงหน้าของฮิโรโตะมาดู เขาก็เห็นว่า... เจ้าลูกหมาน่ะหลับไปซะแล้ว...

ทั้งๆที่เมาขนาดนั้นยังจะปากเก่งอีกนะ... โชพูดอย่างไม่ได้รู้ตัวว่าน้ำเสียงของเขานั้นอ่อนโยนขนาดไหน...

ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ถ้าเป็นเรื่องของฮิโรโตะ โชก็จะรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาได้เสมอ เพียงแค่ได้มองฮิโรโตะดีดกีสาร์ มองคนตัวเล็กเดินไปไหนมาไหนตามเขา วิ่งตามเขาไปมาบนเวที เมื่อได้มองฮิโรโตะ... โชก็จะรู้สึกสงบ และก็สามารถร้องเพลงต่อไปได้อย่างมั่นใจ สามารถแสดงคอนเสริตต่อหน้าแฟนเพลงต่อไปด้วยพลังเต็มร้อย

ถ้ามีฮิโรโตะอยู่ข้างๆ... โชก็จะเป็นตัวของตัวเองได้อย่างสบายใจ... เพราะแบบนั้น เขาถึงได้พูดได้อย่างเต็มปากว่าฮิโรโตะนั้นเป็นลูกหมาของเขา และก็ถือวิสาสะตั้งตัวเองเป็นเจ้าของของฮิโรโตะ...

ระวังซักวันจะถูกลูกหมาของนายมันแว้งกัดเอานะโช

นาโอะ... นี่ใช่มั้ยสิ่งที่นายตั้งใจจะเตือนชั้นน่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าเป็นลูกหมาตัวนี้... ถึงจะถูกมันแว้งกัดเอา ชั้นก็จะยอมโดนกัดอย่างเต็มใจเลยล่ะ...

ชั้นเองก็ชอบนายนะฮิโรโตะ โชกระซิบเบาๆที่ข้างหูของฮิโรโตะที่หลับสนิทไปแล้วพร้อมกับมอบจูบเบาๆที่ข้างแก้มของลูกหมาที่ถึงจะหลับไปแล้วก็ยังจะโอบคอเขาไว้ไม่ปล่อย

และคืนนั้น... ฮิโรโตะกับโช ก็นอนกอดกันตรงหน้าโซฟากลางห้องนั่นเล่นนั่นแหละ

จะว่าไปนะซางะ ทำไมนายถึงได้มั่นใจนักล่ะว่าโชมันก็ชอบฮิโรโตะเหมือนกันน่ะ โทระถามขึ้นขณะที่เขากำลังขับรถพานาโอะและซางะไปส่งที่บ้าน โดยมีนาโอะนั่งพยักหน้าหงึกๆเห็นว่าว่าคำถามนี้น่าตอบเป็นอย่างมาก

ใช่ โชมันเคยบอกนายเหรอว่ามันชอบฮิโรโตะน่ะ

ซางะส่ายหัวเบาๆ โชไม่ได้บอกชั้นตรงๆแบบนั้นหรอก

อ้าว แล้วนายรู้ได้ไงเล่า จะตอบทั้งทีก็ตอบตรงๆมาเลยไม่ได้รึไงวะ เดี๋ยวก็ไม่ขับไปส่งบ้านซะเลยนี่ โทระที่หงุดหงิดอยากรู้จักเริ่มใช้อำนาจของคนขับรถขึ้นเสียงใส่ซางะ

พวกนายจำคอนที่เราใช้อัด Alice in Wonderflilm กันได้มั้ย ซางะถามกลับอย่างไม่สะทกสะท้านในอารมณ์ฉุนเฉียวของโทระ

จำได้ แล้วไงต่อ นาโอะรีบตอบทันที

ในคอนนั้นน่ะ มีตอนนึงชั้นไปเล่นกับฮิโรโตะ แล้วเจ้านั่นมันนึกสนุก ก็เลยจุ๊บชั้น แล้วเผอิญเจ้าโชมันเห็น ตอนชั้นไปเล่นกับมัน มันก็เลยจูบชั้น แล้วพวกนายรู้มันโชพูดอะไรหลังจากจูบชั้นแล้ว

อะไร โทระและนาโอะประสานเสียงกันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอันล้นหลาม

จูบของลูกหมาของชั้นน่ะ... ต้องเป็นของชั้นคนเดียว

สิ้นเสียงพูดของซางะ ทั้งรถก็ตกอยู่ในผวงค์ความเงียบ เพราะจากคำพูดนั้น ทั้งสามต่างก็คาใจไม่แพ้กันว่า โชที่พูดออกมาแบบนั้น ถ้าเจอฮิโรโตะที่บอกว่าอยากจะรุกโชเข้าไป แล้วสองคนนี้จะลงเอยยังไงกันนะ แล้วคืนนี้... จะจบลงแบบไหนกันล่ะ...

คำตอบของคำถามคาใจของโทระ ซางะ และนาโอะนั้น จบลงที่ภาพแสงแดดที่ส่องเข้ามาแยงตาของฮิโรโตะหลังจากที่เช้าวันใหม่มาถึงเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กขยี้ตาตัวเองอย่างงัวเงียและก็หงุดหงิดที่ถูกปลุกด้วยวิธีที่เกลียดที่สุด ดวงตาคู่กลมเริ่มมองไปรอบๆห้องที่เหมือนจะไม่ใช่ห้องของตัวเอง ห้องที่รกไปด้วยกระป๋องเบียร์... ห้องที่มีกลิ่นที่คุ้นเคย... ห้องนั่งเล่นของโช...

โช... ฮิโรโตะลืมตัวพูดชื่อเจ้าของบ้านขึ้นมาและเขาก็ได้รับเสียงตอบรับกลับมาแทบจะทันทีกับที่เขาพูดออกไป

ไงฮิโรโตะ ตื่นแล้วเหรอ เพราะโชเองก็พึ่งกลับมาจากไปซื้อของกินที่เซเว่นเช่นกัน หิวป่าว ชั้นซื้อข้าวเช้ามาจากเซเว่นน่ะ อ๊ะ...

หือ... ฮิโรโตะค่อยๆลุกขึ้นและก็เดินไปหาโชที่เดินหายเข้าไปในครัว

แย่แล้วล่ะฮิโรโตะ

อะไรแย่

ชั้นลืมซื้อเพทดีกรีมาให้นายน่ะ

ฮิโรโตะที่กำลังยืนขยี้ตาอยู่ชะงักมือของตัวเองทันที เท่าที่เขาจำความได้อย่างเลือนลาย เขาจำได้ว่าเขาเหมือนจะสารภาพรักกับโชไปแล้วนะ ถึงจะไม่ได้พูดออกไปตรงๆแต่ก็ใช้คำที่สื่อความหมายได้อย่างเดียว แถมยัง... จูบไปแล้วด้วยนะ...

กลับมาพูดเหมือนเขาเป็นลูกหมาแบบนี้น่ะ... แสดงว่าโชปฎิเสทเขาเหรอ...

เป็นอะไรไป ปวดหัวเหรอ โชเดินเข้ามาหาฮิโรโตะที่อยู่ๆก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา

นายไม่ชอบชั้นเหรอ

หือ... อยู่ๆถามอะไรของนายน่ะ ลืมที่ตัวเองพูดเมื่อวานแล้วรึไง

เห...

โชยิ้มหวานให้ฮิโรโตะ ก่อนจะก้มหน้าลงจูบเบาๆบนหน้าผากของคนที่ตัวเล็กกว่าเขา และก็ทิ้งท้ายด้วยคำพูดเบาๆที่ข้างหูของฮิโรโตะว่า

ริมฝีปากของชั้นน่ะ จะให้นายจูบคนเดียวนะ พูดแล้วโชก็เดินไปแกะอาหารที่เพิ่งซื้อมาต่อ ปล่อยให้ฮิโรโตะที่เหมือนจะยังไม่ค่อยตื่นดี ยืนเรียบเรียงคำพูดนั้นซักพัก ก่อนจะตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

นายชอบชั้นเหรอโช

ไม่ชอบมั้ง~~ โชตอบปนขำ ยังไงก็เป็นลูกหมาที่สดใสแข็งแรงจริงๆเลยนะฮิโรโตะ

ต้องชอบสิๆ ชั้นเองก็ชอบนายนะ ชั้นบอกนายรึยัง ฮิโรโตะรีบวิ่งมายืนข้างๆโชพร้อมกับพูดด้วยเสียงสุดตื่นเต้น

บอกแล้วเมื่อกี้ โชหันไปยิ้มตอบฮิโรโตะ

แล้วเรื่องที่ถ้าเราเป็นแฟนกัน แล้วชั้นรุกนายรับล่ะ ชั้นบอกรึยัง

ไม่ใช่ว่าชั้นรุกแล้วนายรับเหรอ

พอโดนโชสวนกลับมา ฮิโรโตะก็เหมือนจะหางชะลู่ลงไปกะทันหัน เขาไม่ได้เตรียมใจจะเจอออฟชั่นนี้มาก่อนเลย ไม่เคยเตรียมใจว่าจะเป็นฝ่ายรับของโช แล้วก็ไม่อยากเป็นด้วย... ก็เขาอยากให้โชเป็นของเขา ไม่ได้อยากจะเป็นของโชนี่~

ถ้านายก้มหน้าจูบชั้นได้ ชั้นจะยอมเป็นฝ่ายรับให้นายนะ

เอ๋...

ฮิโรโตะเงยหน้าขึ้นมองโชที่ยืนยืดตัวสูงพร้อมกับมอบรอยยิ้มลองเชิงให้เขา คนตัวเล็กร้อนรนขึ้นมาทันที ก็มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อโชก็สูชะลู่ออกขนาดนั้น และเขาก็เตี้ยม่อต้อขนาดนี้ โธ่เว้ย... ใครเป็นคนกำหนดกันนะว่าคนตัวเล็กกว่าจะต้องเป็นฝ่ายรับเสมอไปน่ะ~

และขณะที่ฮิโรโตะกำลังว้าวุ่นใจอยู่นั้น เขาก็ปิ๊งไอเดียบรรเจิด และก็กระโจนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ข้างๆโชทันที

ทีนี้ชั้นก็ก้มหน้าจูบนายได้แล้ว

สูงแบบนั้นจะจูบได้ยังไงเล่า

แค่นี้ก็โอเคแล้วน่า...

สิ้นเสียงพูดฮิโรโตะก็ค่อยๆนั่งยองๆลงจนใบหน้าของเขากับโชอยู่ในระดับเดียวกัน และคนตัวเล็กก็เอื้อมมือไปดึงใบหน้าของคนรักเข้ามามองจูบอันหอมหวานต้อนรับเช้าวันใหม่ได้อย่างหวานจนมดแทบจะเข้ามาทำรังในห้องของโช

โช... ชั้นรักโชนะ

ไม่ต้องพูดย้ำหลายครั้งน่ะ... เจ้าลูกหมา~~

ความรักระหว่างคนคนหนึ่งตั้งใจแสดงออกอย่างเต็มที่ว่ารัก กับฝ่ายตรงข้ามที่กลับมองมันไปคนละทาง หลังจากปรับความเข้าใจกันได้เรียบร้อยแล้ว มุมมองของคนสองคนก็หันเหเข้าหากัน จูนเข้าหากันโดยอัตโนมัติประหนึ่งแม่เหล็กขั้วเหนือกับใต้ แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องประกบเข้าหากันอยู่วันยังค่ำ

ก็เป็นคนสองคนที่เกิดมาคู่กัน... ถึงทีแรกจะเข้าใจกันไปคนละทางยังไง สุดท้ายก็ต้องลงเอยที่กันและกันอยู่ดีแหละน่า~

The End

ichi's talk ==>

รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกันนะที่เอาฟิคเรื่องนี้มาโพสในนี้ แต่นี่เป็นที่เก็บฟิคของเรา เพราะงั้นคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง... ถึงมันจะแหวกออกมาจากฟิคเรื่องอื่นๆที่เคยเขียนมาหน่อยก็ตามเถอะ >_<

ฟิคเรื่องนี้ใช้เวลาเขียนแค่ 1 วันแถมยังเขียนด้วยสปีดที่มือจิ้มเร็วเท่าความคิดเลยด้วย เป็นประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับเรามาก เพราะไม่เคยพีคกับการเขียนฟิคได้แบบนี้เลยนะ มันไม่เหมือนกับตอนที่เขียนฟิควันเกิดด้วยนะ เพราะอันนั้นมันจะได้รับแรงบันดาลใจมาจากการที่ว่า จะถึงวันเกิดแล้วนะ เยนฟิคดีกว่า แต่กับเรื่องนี้ มันแค่รู้สึกว่า "อยากเขียนอ่ะ อยากเขียน" ก็เลยนั่งเขียน แล้วพอดีมันตรงกับที่วันนี้เราไม่มีงาน เรื่องนี้ก็เลยได้ลัดคิวเขียนก่อนเป็นกรณีพิเศษไปเลย~

ตอนนี้เรากำลังพีค Alice Nine ขั้นรุนแรง ถึงขั้นที่แทบจะไม่สนใจทงบังกับเอสเจเลยล่ะ -- --;;; เหตุผลที่ชอบก็มาจากความประทับใจในคอนเสริตครั้งแรกที่ได้ไป และนิสัยของโชที่เราพึ่งจะได้สัมผัสในวันนั้นนั่นแหละ ไปคอนกลับมาเราก็... เหอะๆๆ ถ้าอยากอ่านความเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดก็เข้าไปอ่านที่บลอคเราละกันน่อ หัวข้แ "ichi @アリス九號. Concert"

ส่วนเรื่อง Paranoid กับตอนจบของ UN-expected เราก็จะพยายามหาเวลามาต่อให้นะ ถึงจะชอบวงน้อยลง แต่เราก็คงไม่ถึงกับเขียนฟิคไม่ออกเลยหรอกมั้ง... ยังไม่อยากจะเป็นแบบนั้นด้วยน่ะนะ T-T

ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีเวลาเขียนฟิคอีก และก็ไม่รู้ว่าจะเป็นฟิคของวงไหน... ถึงเค้ามันจะมาว่าน่าจะเป็นฟิคของวงนี้อีกก็ตามเถอะ... แต่ก็เอาไว้เจอกันในเอนทรี่หน้านะคับ ทั้งคนอ่านหน้าใหม่หน้าเก่าเลยน้า~~ XD