-- ichi * DBSK & SJ :: Fiction --

Attention ==>

Paranoid - Case 07 อัพวันเสาร์ Japan Time (แต่ยังไม่รู้ว่ากี่โมงน้า~) Stay Tuned~~ XD

ichi's Talk ==>

ทิ้งช่วงไปนาน... เหมือนอิชิหายตัวไปจากบลอคอีกแล้ว... จริงๆไม่ได้หายนะ พอมีเวลาก็เข้ามาอัพบลอคเรื่องอีเว้นต่างๆที่ไปมาในบลอคไดเป็นครั้งคราว แต่บลอคนี้น่ะ... เวลาจะเข้ามาอัพที พอไม่มีฟิคมาลงแล้วมันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงบิ้วอารมณ์ขณะที่เรากำลังลัลล้าบ้าบอไปกับอลิสไนน์ ยิ่งได้เห็นลุคใหม่ SJ ที่หลายๆคนค่อนข้างจะขัดใจเราอยู่มาก... อารมณ์อยากเขียนฟิคมันก็ยิ่งดาวน์ลงไปอีกอ่ะ...

แต่อย่างน้อย ก็มีอยู่สามคนนะที่เราดูแล้วปลื้ม หนึ่งในนั้นคือคุณฮันยอง ส่วนอีกสองคน... เฉลยในฟิคสั้น (แบบสั้นๆจริงๆ) นี่ก็ละกันเนอะ~

ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นมาจาก conversation ในเอมกับซาซา เขียนแบบไม่คิดว่ามันจะออกมาเป็นฟิค แต่พอเริ่มเขียนแล้วมันติดลม ก็เลยเขียนจนจบออกมาเป็นฟิคสั้นได้หนึ่งเรื่อง อ่านกันฆ่าเวลาไปก่อนละกันเนาะ

อ่านแล้วคอมเม้นกันได้ ไม่ผิดกฎกติกาแต่อย่างใดจ้ะ ^^

Title :: i-wa-na-ku-te-mo... : ถึงจะไม่พูดก็...
Author :: ichi
Fandom :: Super Junior
Pairing ::KyuHyun x HyukJae
Rating :: PG-13
Note :: ฟิคสั้นในเอม ใช้เวลาคิดแอนด์พิมพ์ไม่ถึง 20 นาทีเลยเนี่ย ตัวแสดงรับเชิญ... มินฮาแอนด์ซีวอนคับ

i-wa-na-ku-te-mo...

ที่ห้องพักนักแสดงขอบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่มินฮากำลังนั่งดูรูปเซทใหม่ของ SJ กับหนึ่งสมาชิกที่วันนี้ไม่มีอะไรทำก็เลยตามคนอื่นๆที่มีงานเข้ามานั่งเล่นที่บริษัทด้วย อยู่ๆมินฮาก็พูดขึ้นมาว่า

"คยูฮยอนหายเร็วดีเนอะ ตอนนี้ทั้งร้องเพลงได้ เต้นได้แล้ว"

"หมอนั่นมันก็งี้แหละ ยังเด็กอยู่ก็เงี้ย"

"ไม่ใช่เพราะมีคนคอยไปดูแลตลอดเวลาเหรอ"

ฮยอคแจหันมาเถียงทันที "ผมไม่ได้ไป แต่ใครบางคนมันบ่นว่าถ้าไม่ไป เค้าจะกลับไปเข้าห้องไอซียู... ชริ...."

"แต่สุดท้ายก็ไปอยู๋ดีแหละน่า"

"ก็ไม่ได้อยากไป... แค่รำคาญ..."

"แน่ใจ?"

"ถ้าไม่แน่ใจแล้ว... จะพูดได้ไงเล่า อย่ามาถามเซ้าซี้ซี่พี่เด็กของซีวอน~~" พูดแล้วฮยอคแจก็ปัดไม้ปัดมือไปมาเหมือนคนปัดแมลงวัน

----- -----+ "เอ่อ....ไหงวกกลับมาทางนี้ล่ะ" ///

"ก็ลีฮยอคแจเค้าเป็นคนชอบเถียงข้างๆคูๆไงครับ" ใครบางคนพูดขึ้นมาพร้อมกับโอบมือไปรอบคอของฮยอคแจ ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งรีบหันกลับไปแล้วก็โวยทันที

"เฮ้ยยยยย ใครเค้าขอให้นายมากอดวะ ร้อนจะตายยิ่งกอดแบบนี้ก็ยิ่งร้อนเด่ะ ปล่อยนะ~~"

คยูฮยอนยิ้มร่า หันไปมองมินฮา "หนวกหูมั้ยฮะคุยกับคนเนี้ย"

มินฮาโบกมือไปมา "ไม่หรอกๆ คนมันปากไม่ตรงกับใจก็เงี้ย" ^O^

"เข้าขากันซะอย่างกับเตี๊ยมอะไรกันมาเลยนะ อ้อ... งั้นที่เมื่อคืนบอกว่าง่วงเลยจะรีบนอน ก็ตอแหลอ่ะดิ" ฮยอคแจอยู่ๆก็เลิกโวยวาย หันมายืนกอดอกทำปากบู้แทน

คยูฮยอนเอ๋อไป "อะไร เมื่อคืนผมก็นอน..." พูดแล้วเค้าก็จับใจความอะไรบางอย่างได้ "อ่ะแน่ะ... คิดอะไรอยู่เหรอครับพี่ฮยอคแจ"

"คิดว่านายตอแหล"

"ไม่ใช่ว่าหึงผมอยู่เหรอ"

"ห๊ะ~~~~~"

ฮยอคแจหันกลับไปมองคยูฮยอนตาโต คยูฮยอนฉวยโอกาสหอมแก้มฮยอคแจเบาๆ ก่อนจะโอบคอฮยอคแจให้แน่นขึ้นพร้อมกับวางใบหน้าลงบนไหล่ของฮยอคแจ พอให้ใบหน้าของเขาสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะบอกมินฮาว่า "ใครบางคนแถวนี้เค้าคิดว่าเมื่อคืนผมกันพี่ไปนัดเจอกันมาน่ะฮะ ก็เลยหึงนิดหน่อย"

ฮยอคแจยังคงตกใจกับสัมผัสแผ่วบนที่ข้างแก้ม แล้วไหนจะเสียงนู่มที่ข้างหู... "ไม่ได้คิดเว้ย..." เจ้าไก่เลยได้แต่พึมพัมด้วยใบหน้าแดงๆ

มินฮามองท่าทางหน้าเขินตรงหน้าด้วยหน้าแดงๆ "พวกนายเนี่ยน้า~~.....ฮยอคแจ นายไม่ได้คิดที่ไหนละเนี่ย ฮ่าๆ หน้าแดงเชียว~"

"โธ่... ไม่ว่าใคร มีคนเอาหน้ามาอยู่ใกล้ๆแบบนี้ก็เขินทั้งนั้นนั่นแหละ หรือเธอจะเถียงว่าเธอไม่เขิน" ฮยอคแจพยายามเอามือดันหน้าคยูฮยอนออกไป แต่พ่อหนุ่มหน้ามลก็ดันเอาหน้าตัวเองเข้ามาถูกับมือของฮยอคแจซะงั้น

"อย่าพูดจาแบบนั้นกับสุภาพสตรีสิครับ มันไม่ดีนะ"

"อ๋อ แคร์เค้าด้วยเหรอ งั้นก็ไปกอดคอเค้าเด่ะ แล้วทีหลังโทรหาเค้านะ แล้วบอกให้เค้าไปดูแลนายตอนป่วยด้วย ชั้นจะได้เอาเวลาของชั้นไปซ้อมเต้น ไม่ต้องเสียเวลาไปนั่งเฉยๆกับใครบางคนที่ทำได้แค่นอน" พูดเสร็จฮยอคแจก็ดึงแขนคยูฮยอนออกไปสุดแรง พอสะบัดตัวออกมาได้ ร่างบางก็เดินไปนั่งคนเดียวบนโซฟา พร้อมกับหยิบ DS ของใครก็ไม่รู้ขึ้นมาเล่น

คยูฮยอนยืนเกาคางตัวเองเบาๆ "โกรธง่ายจังเนอะ... พี่ฮยอคแจเนี่ย"

มินฮามองดูท่าทางฮยอคแจนิ่งๆ ก่อนที่จะตบไหล่เด็กหนุ่มข้างๆเธอช้า ".......ทำให้โกรธไปใหญ่เลยแฮะ ขอโทษทีนะ.....แต่ อย่างน้อยก็ มั่นใจได้เลยว่า หมอนั้น หึงนายสุดๆแล้วละตอนนี้อ่ะ"

คยูฮยอนหันมาพยักหน้าให้มินฮาก่อนจะยิ้มบางๆ "พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกฮะ พี่ฮยอคแจเค้าก็เป็นของเค้าแบบนี้แหละ ปากแข็งแต่ชอบลืมตัวแสดงออกมาก่อนที่ตัวเองจะยอมรับได้ด้วยซ้ำว่ทำไปเพราะอะไร" คยูฮยอนพูดอย่างเข้าใจในท่าทางของอีกฝ่าย

ระหว่างนั้น ฮยอคแจที่แกล้งทำฟอร์มเป็นเล่นเกมส์ แอบชำเลืองตาขึ้นมามองว่าไอ้เจ้าน้องเล็กของวงกำลังทำอะไรอยู่ และพอเขาสบตากับคยูฮยอนที่กำลังมองมาที่เขาอยู่ ฮยอคแจก็รีบโพล่งเฉไฉขึ้นมาว่า "เฮ้ยยย แอบโจมตีจากข้างหลังเรอะ~~" ทั้งๆที่ความจริงเกมส์ที่ฮยอคแจกำลังเล่นอยู่... มันก็เกมส์ขับรถธรรมดาๆนี่แหละ

คยูฮยอนมองท่าทางของฮยอคแจและเขาก็ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก "ดูท่าใครบางคนเค้าจะกำลังรอให้ผมเข้าไปคุยด้วยอยู่นะครับเนี่ย"

มินฮาขำนิดๆกับท่าทางฮยอคแจ ก่อนที่เธอจะหันมายิ้มให้คยูฮยอนบางๆ "ไปเถอะ ง้อเจ้าไก่บ้านั่นให้หวานสุดๆเลยล่ะ"

"พี่จะตามมาดูเหรอครับ" คยูฮยอนแกล้งถามเสียงสูง

ขณะนั้นฮยอคแจกำลังตั้งใจทำเนียนขับรถ ทั้งๆที่ความจริงเค้าแพ้ไปถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะ -- --

"ตามไปได้มั้ยล่ะ" มินฮาแกล้งทำตาโตน้ำเสียงสูงๆกลับด้วยท่าทางตื่นเต้น ก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะออกมาก "ฮะๆ ฉันไป นายก็พอดีไม่ต้องง้อสิ เจ้าไก่ เค้าเหม็นขี้หน้าชั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"ผมว่าพี่เอาเวลาไปตามหาตัวใครบางคนที่วันนี้มีนัดถ่ายแบบในตึกนี้เหมือนกันดีกว่าฮะ ส่วนเรื่องพี่ฮยอคแจน่ะ เดี๋ยวผมจัดการเอง" พูดแล้วคยูฮยอนก็เดินไปหาฮยอคแจที่พอรู้ตัวว่าคยูฮยอนมาปุ๊บ เค้าก็เขยิบตัวไปนั่งชิดริมฝั่งซ้ายของโซฟาปั๊บ

คยูฮยอนเหล่คิ้วมองฮยอคแจ ก่อนจะนั่งลงไขว่ห้างที่ริมฝั่งขวาแต่ก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไร

เวลาผ่านไปสองนาที โดยที่คยูฮยอนก็ยังนั่งไขว่ห้างเฉยๆ ส่วนฮยอคแจก็กำลังตั้งใจสุดๆที่จะทำเนียนเป็นเล่นเกมส์ ขณะที่หน้าจอก็ขึ้นคำว่า Game Over เป็นครั้งที่ 3 แล้ว

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งนาทีครึ่ง โดยที่คยูฮยอนหันข้างมาเท้าคางมองดูฮยอคแจพยาพยามเพ่งมองทางคดเคี้ยวตรงหน้าหลังจากที่เขาเริ่มเล่นรอบใหม่ทั้งๆที่ไม่ได้ชอบเล่นไอ้เกมส์ขับรถบ้าๆนี่ซะเท่าไหร่เลย

และเวลาก็ผ่านไปอีก โดยที่คยูฮยอนเริ่มมีรอยยิ้มปรากฎขึ้นบนหน้าหลังจากที่เขาเห็นว่าฮยอคแจเริ่มมีการเม้มปากและใบหน้าเริ่มบูดเบี้ยวจากอารมณ์หงุดหงิดที่คยูฮยอนรู้ดีว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ

และเวลาก็ผ่านไปอีก โดยที่คราวนี้ คยูฮยอนยิ้มกว้างให้กับใบหน้าสุดเกรี้ยวกราดของฮยอคแจที่หันมามองเขาพร้อมกับถามว่า "จะนั่งเป็นใบ้อย่างนั้นอีกนานมั้ย"

"แล้วพี่อยากให้ผมพูดอะไรล่ะครับ" คยูฮยอนถามกลับไปซื่อๆ

ฮยอคแจจิ๊ปาก "ไม่รู้เว้ย อยากพูดอะไรก็พูด แต่อย่ามานั่งข้างๆแล้วไม่พูดอะไรแบบนั้น มันน่ารำคาญ"

"งั้นถ้าผมบอกรักพี่ล่ะ"

"ขนลุกเว้ย"

"แล้วถ้าผมบอกว่าผมพูดจริงๆล่ะ"

"ชั้นฟังจนเบื่อแล้ว เลิกเหอะ"

"งั้นไม่พูดแล้วดีกว่า"

"เอ๊ะ นายอย่ามา..."

ก่อนที่ฮยอคแจจะได้ว่าคยูฮยอนต่อจนจบ ริมฝีปากที่กำลังจะอ้าขึ้นมาพูดต่อว่าคนตรงหน้าก็ถูกอีกฝ่ายเลื่อนใบหน้าเข้ามามอบจูบแบบไม่ทันตั้งตัวที่ทำเอาฮยอคแจตกใจจัดจนเขาหลับตาปี๋รับสัมผัสอ่อนนุ่มนั้นอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจ... แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะปฎิเสธแต่อย่างใด

คยูฮยอนใช้แขนซ้ายยันร่างกายที่โน้มเข้าไปหาฮยอคแจเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนมือขวาขึ้นไปแตะที่ข้างแก้มของฮยอคแจเบาๆเพื่อกระชับใบหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้ ไม่ให้คนขี้อายขั้นรุนแรงคนนี้ถอนใบหน้าหนีเขาไปได้... จนกว่าที่ตัวเขาเองจะจูบคนน่ารักคนนี้จนพอใจซะก่อน

"ผมชอบพี่ฮยอคแจจริงๆน้า" คยูฮยอนพูดเบาๆหลังจากที่เขาผละใบหน้าออกมาจากฮยอคแจเล็กน้อย

ฮยอคแจรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง แต่ก็ไม่ได้เขยิบตัวหนีหรือดันคยูฮยอนออกไป "พูดอยู่นั่นน่ะ คิดว่าชั้นเองก็ชอบนายเหมือนกันรึไง" เขาพูดด้วยเสียงเจืออารมณ์หงุดหงิดพลางเสหน้าหนีออกไปอีกทาง

คยูฮยอนยิ้มใส เอื้อมมือไปจับที่ปลายคางของฮยอคแจและก็หันใบหน้าของอีกฝ่ายให้กลับมามองหน้ากันใหม่ "ถ้าไม่ชอบผมจริง พี่คงจะไม่ยอมให้ผมจูบแบบนี้หรอก"

"ชั้นไม่ได้ยอม ชั้นก็แค่..."

"ไม่รู้จะผลักนายออกไปยังไงไม่ให้นายเจ็บ" คยูฮยอนจบประโยคของฮยอคแจด้วยคำพูดที่อีกฝ่ายใช้เป็นข้ออ้างทุกครั้งที่โดนเขาขโมยจูบ

"ก... ก็มันจริงนี่หว่า ถ้าเกิดชั้นผลักนายแรงไป แล้วมันไปกระเทือนแผลนายขึ้นมา ชั้นก็แย่ดิ"

"แต่ถ้าเจ็บเพราะพี่น่ะ ผมก็ยอมนะ"

"แต่ชั้นไม่อยากให้นายเจ็บนี่"

ฮยอคแจโพล่งออกไปอย่าลืมตัว เสร็จแล้วเขาก็ต้องมาอายม้วนต้วนเพราะพึ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองหลุดปากพูดอะไรออกไปอีกแล้ว

"งั้นถ้าพี่ไม่อยากให้ผมเจ็บ พี่ช่วยนั่งนิ่งๆแล้วหลับตาหน่อยได้มั้ยครับ"

"ระ.. เรื่องอะไรชั้นต้องทำแบบนั้นด้วยเล่า"

"ก็ตอนนี้น่ะ... ผมปวดหัวใจจังเลยอ่ะ..."

ฮยอคแจขมวดคิ้วให้คำพูดแปลกๆของคยูฮยอน

"ปวดหัวใจ เป็นอะไรไปน่ะ ต้องกินยารึเปล่าคยูฮยอน" น้ำเสียงของฮยอคแจแสดงออกถึงความเป็นห่วงขึ้นมากระทันหัน พอคยูฮยอนได้ยินเขาก็เพียงแค่ส่วยหน้าให้อีกฝ่ายเบาๆ

"ไม่ต้องทำอะไรเลย พี่แค่ต้องนั่งเฉยๆแล้วหลับตาฮะ"

"ทำไมล่ะ แล้วนายเป็นอะไร ทำไมต้องให้ชั้นทำแบบนั้นด้วยแล้ว" น้ำเสียงฮยอคแจเริ่มร้อนรนเมื่อเขาไม่เข้าใจว่าคยูฮยอนตั้งใจจะพูดอะไร บอกว่าปวดหัวใจ แล้วทำไมต้องให้เขาหลับตา นี่นายตั้งใจจะนอนตายเท่ๆอย่างสงบขณะที่นางเอกนั่งหลับตารอคอยจูบอย่างไม่รู้อะไรงั้นเหรอ

เฮ้ยยยย แล้วใครเป็นนางเอก... แล้วใครจะรอให้จูบ... โว้ยยยยยยยยย

คยูฮยอนหัวเราะเบาๆเมื่อเขาเห็นฮยอคแจยิ่งตีหน้ายุ่งเมื่อเขาไม่เข้าใจอะไรเลย เด็กหนุ่มทาบมือลงที่ข้างแก้มของร่างบาง ก่อนจะเฉลยคำตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม "ผมแค่เห็นว่าพี่น่ารักจนปวดใจ อดไม่ไหวเลยอยากจูบอีกน่ะฮะ เพราะงั้นพี่ช่วยตามใจผมแล้วก็หลับตาทีนะ ผมจะได้จูบพี่ง่ายๆ"

ได้ยินดังนั้น ฮยอคแจก็ตาโตทันที "ร... เรื่องเด่ะ ท... ทำไมชั้นต้องทำตามที่นายบอก แล้วทำไมชั้นถึงต้องให้นายจูบด้วยเล่า"

"เหตุผลน่ะผมบอกไปหลายครั้งแล้วนะ ยังอยากจะฟังอีกเหรอครับ"

"ชั้นเองก็บอกนายหลายทีแล้วนี่ว่า..."

คยูฮยอนเลื่อนใบหน้าเข้าไปทาบชิดติดฮยอคแจอย่างกระทันหัน "ถ้าไม่ยอม... ก็ผลักผมออกเลยครับ" พูดเบาๆขณะที่เขาสบตากับฮยอคแจพร้อมกับค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ฮยอคแจมากขึ้น... มากขึ้น...

ฮยอคแจค่อยๆมองใบหน้าของคยูฮยอนที่เลื่อนเข้ามาใกล้เขาทุกที... ทุกที... โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ผลักอีกฝ่ายออกแต่อย่างใด

"รู้ทั้งรู้ว่าถึงยังไง... ชั้นก็ผลักนายออกไปไม่ได้..." ฮยอคแจพูดเบาๆขณะที่เขานั่งนิ่งๆ... เฝ้ารอการกระทำของอีกฝ่าย... อย่างใจจดใจจ่อ

"ก็เพราะผมรู้ไง... ว่าพี่เองก็..."

"ถ้าพูดชั้นถีบนะ"

คยูฮยอนแอบยิ้มให้กับคนปากแข็งแถมยังขี้อายขั้นรุนแรงคนนี้ "ครับๆ ไม่พูดแล้ว เพราะงั้นพี่ก็..."

"จะหลับตา แล้วก็นั่งนิ่งๆ" แล้วฮยอคแจก็ทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ ถึงเขาจะทำมากกว่าที่พูดโดยการหน้าแดงขณะนั่งหลับตาอยู่ก็ตาม

"ปากก็บอกว่าไม่ชอบอ่ะน้า~" คยูฮยอนพูดเบาๆกับตัวเอง... ก่อนที่จะประกบริมฝีปากทาบลงบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนของอีกฝ่าย... มอบจูบหอมหวานให้คนปากแข็งอีกครั้ง ด้วยความเต็มใจ... จากที่คนที่รักคนปากแข็งคนนี้... จนหมดใจ

The End