-- ichi * DBSK & SJ :: Fiction --

หวัดดีครับทุกคน ผมคิมคิบอมครับ *โค้งงามๆ* ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้เจอกันซะทีนะฮะ หลังจากที่ผมต่อคิวคนโน้นคนนี้อยู่นาน มีความสุขจังฮะที่วันนี้ผมได้มาคุยกับทุกคนแบบนี้ *ยิ้มพระเอก* อ๊ะ.. แต่วันนี้ผมไม่ได้จะมาพูดเฉยๆนะ ผมมีเรื่องน่าดีใจมาบอกด้วยล่ะฮะ~ ตั้งใจดูกันให้ดีๆนะฮะ~ แต่นแตนแต๊น~~

ใช้แล้วฮะ มีผู้เข้าชม Blog Fic ของพี่อิชิ 5000 คนอัพแล้วล่ะ~~ ถึงพี่เค้าจะแอบบ่นอยู่บ้างที่ตัวเองไม่ได้เข้ามาเช็คเป็นคนที่ 5000 แต่ดูท่าพี่เค้าก็คงจะมีความสุขน่าดูที่มีคนเข้ามาดูฟิคของเค้ามากขนาดนี้ ผมเองก็ยังรู้สึกดีใจไปกับพี่เค้าเลยฮะ ถึงแม้ใน Paranoid ตอนนี้จะยังไม่ถึงบทของผมก็ตามเถอะน้า~

ichi : คิบอม... ชั้นไม่ได้ให้นายมาบ่นนะ ชั้นแค่ให้นายมาพูดเฉยๆ -- --
Kibum : แหม... ก็มันอดไม่ได้นี่นา เมื่อไหร่จะถึงบทของผมซะทีอ่ะพี่อิชิ หรือผมต้องต่อคิวอีกเหรอ T^T
ichi : ไม่ต้องมาใช้เสียงอ้อน บทของนายมันอีกไม่ใกล้ไม่ไกลนี้แล้วล่ะน่ะ ว่าแต่... ชั้นยังไม่หายคาใจเลยนะ...
Kibum : หือ... คาใจเรื่องอะไรฮะ เรื่องที่ว่าทำไม Bg รูปผมกับทงเฮถึงดูดีกว่า Bg อันเก่ารูปพี่ทึกกี้เหรอ?
ichi : อย่ามามั่ว~~ แล้วก็อย่าเอาตัวเองไปเปรียบกับจองซูเค้านะ *เขกหัวคิบอมไป 1 ที*
Kibum : *ลูบหัวหงอยๆ* ค้าบๆ ว่าแต่เรื่องที่พี่สงสัยน่ะเรื่องอะไรเหรอ ผมหัวดีน้า น่าจะช่วยพี่คิดได้นะครับ (เพราะผมไม่ใช่คนที่วันๆเป็นแต่ชี้นิ้วสั่งชาวบ้านเหมือนพี่ทึกกี้เค้า <- หันมาคุยกะคนอ่าน)
ichi : คิบอม~ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ~
Kibum : ผมบอกว่าพี่ทึกกี้ผมใหม่เท่บาดใจเลยครับ -- --;;;
ichi : แหงสิ *พยักหน้าหงึกๆก่อนจะพึมพัมบางอย่างกับตัวเอง* คนเข้า 5000 อัพ แต่ทำไมคนเม้นไม่ถึง 10% ทำไมตัวเลขมันเป็นแบบนั้น... อืม...
Kibum : พี่บ่นอะไรของพี่น่ะ การบ้านเลขของพี่มหาลัยเหรอฮะ
ichi : เลขระดับมหาลัยเค้าคงมีให้นายคิด % ง่ายๆแบบนี้หรอกคิบอม~
Kibum : อ้าว... แล้วผมจะรู้เหรอ ก็พี่ไม่อธิบายนี่นา T^T
ichi : ชั้นแค่สงสัยว่าทำไมคนเข้าเยอะ แต่คนเม้นมันไม่เยอะก็เท่านั้น...
Kibum : อ๋อ~ ถ้าอันนั้นผมรู้คำตอบนะ
ichi : เอ๋ จริงดิ O_O
Kibum *ยิ้มแฉ่ง* นั่นก็หมายความว่าพี่อิชิมีแฟนฟิคเป็นนักอ่านในความมืดเยอะแยะเลยไงครับ~~ ^^
ichi : แล้ว... นาย... ยิ้ม... ทำไม...
Kibum : อ่าว ถึงเค้าจะอยู่ในความมืด แต่เค้าก็อ่านฟิคของพี่น้า ไม่ดีใจเหรอ~
ichi : คนเขียนน่ะ... ไม่ได้มีพลังจิตที่จะไปอ่านความคิดของคนอ่านทุกคนซักหน่อยนี่นา...

เอ๊ะๆๆ เอ๊ะ~~~ พี่อิชิอ่ะ พูดอะไรมึนๆแล้วก็เดินจากไปแบบงี้ได้ไง คิบอมคนนี้ยังไม่เข้าใจที่พี่พูดเลยน้า~~ ง่ะ... ตะโกนเรียกสุดตัวงี้พี่เค้าก็ยังไม่กลับมาคุยกันต่ออีก ไปนั่งในมุมมืดแบบนั้นทำไม หรืออยากจะลองเป็นนักอ่านในความมืดกะเค้าดูมั่งเหรอฮะ แต่ไม่ดีนะ ถ้าพี่อิชิผันตัวเป็นคนอ่าน แล้วใครจะมาเขียนฟิคให้ผมล่ะ แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้ออก~~ ไม่เอาน้า พี่อิชิห้ามงาน พี่อิชิห้ามน้อยใจ พี่ต้องเขียน Paranoid ต่อก่อน เขียนจนถึงผม เขียนจนถึงฉากของผมกับทงเฮ เขียนจนพวกเราได้คู่กัน ได้ไปหวีทกัน แล้วก็แฮปปี้เอนดิ้งก่อน พี่ค่อยเข้าไปอยู่ในมุมมืดแบบนั้น~~ ยังไงก็มีคนอ่านรออ่านพาร์ทของผมกับทงเฮเยอะนะพี่~~~ *คิบอมโวยวายกับตัวเองเสร็จแล้วก็วิ่งไปงอแงอยู่ข้างๆอิชิ*

เฮ้อ.... งี่เง่าชะมัดเลยหมอนั่น โอ๊ะ ผมทงเฮเองครับ *โค้ง* วันนี้เป็นคิวคิบอมทอล์ค แต่ดูท่าหมอนั่นจะบ้าบอจนพูดไม่ครยทุกเรื่อง ผมในฐานะผู้ดูแลเด็กโง่แบบนั้น เลยต้องมาพูดต่อครับ แต่เรื่องที่ผมจะพูด ก็อยู่ในนี้ล่ะ Click~!!<- ก็กระทู้อัพเดทเรื่อง Everything is You นั่นแหละฮะ ใครที่อยากอ่านเรื่องราวความรักของคิบอมกับทงเฮที่เป็นคู่ประกอบที่เด่นแทบจะพอๆกับคู่หลักมิกมินแถมยังมีช่วงขึ้นๆลงๆให้ลุ้นระทึกมากมาย พร้อมกับฉากหวีทๆกุ๊กกิ๊กๆอีกเยอะแยะแล้วล่ะก็... ซื้อเลยนะฮะ เพราะขอบอกว่าตอนนี้หาอ่านไม่ได้แล้วนะ แล้วผมกับคิบอมก็จะไม่หวีทกันแบบใน Everything is You ให้ดูแล้วด้วย เพราะในฟิคเรื่องใหม่... เราก็ต้องหวีทกันแบบใหม่สิ จะมาร้องไห้งอแงใส่กันเหมือนใน Everything is You ก็คงจะไม่ดีแล้วล่ะ~~~

เรื่องที่ผมจะบอกก็มีเท่านี้ล่ะฮะ ตอนนี้ผมคงต้องไปช่วยชีวิตพี่อิชิด้วยการแงะตัวคิบอมออกมาแล้วล่ะ เพราะดูท่าตอนนี้หมอนั่นจะยังสติแตกไม่เลิก หรือผมควรส่งเขาไปที่ Paranoid ด้วยโรคคิดมากเรื่องคนอื่นมากเกินไปจนเพี้ยนดีนะ แบบนั้นคิบอมจะได้โผล่ในฟิคเร็วขึ้น และผมที่คงจะได้คู่กับเขาแน่ๆก็คงจะได้ออกเร็วขึ้นด้วย.. อืม... เป็นความคิดที่ดี งั้นผมก็คงต้องขอตัวไปทำอย่างที่ผมคิดเอาไว้ก่อนนะฮะ

ถ้าอยากเจอกับผมแล้วก็คิบอมต่อไป ก็อ่านแล้วคอมเม้นด้วยนะฮะ ทำแบบนั้นพี่อิชิเค้าจะได้มีกำลังใจเขียนฟิคต่อไป~ แล้วเจอกันใหม่ครับ~ ทงเฮเองคร้าบ~~~ XD